Vattaka Paritta

คุณแห่งศีล ความสัตย์ ความสะอาดกายวาจาใจ ความเอ็นดู มีอยู่ในโลก ด้วยคำสัตย์นั้น เราจักทำสัจจกิริยาอันยอดเยี่ยม เราพิจารณาซึ่งกำลังแห่งธรรม และระลึกถึงพระชินเจ้าทั้งหลายในปางก่อน อาศัยกำลังแห่งสัจจะ เราขอทำสัจจกิริยา "ปีกทั้งสองของเรามีอยู่แต่บินไม่ได้ เท้าทั้งสองของเรามีอยู่แต่เดินไม่ได้ มารดาและบิดาของเราก็ออกไปหาอาหาร ดูก่อนไฟป่า ขอให้เจ้าจงหลีกไปเสียเถิด."

ครั้นเมื่อเรากระทำสัจจะแล้ว เปลวไฟใหญ่อันลุกโชติช่วง ได้หลีกห่างออกไปในที่ ๑๖ กรีส พร้อมกับคำสัตย์ ประหนึ่งเปลวไฟอันตกถึงน้ำแล้ว ย่อมดับไป สัจจะอื่นที่จะเสมอด้วยสัจจะของเรา ย่อมไม่มี นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ดังนี้แล.

(ขุ. จริยา.)

สมัยหนึ่งสมเด็จพระผู้มีพระภาคพร้อมด้วยหมู่ภิกษุ เสด็จประทับอยู่ในป่าใหญ่ใกล้กรุงราชคฤห์ ขณะนั้นเกิดไฟป่าไหม้ลุกลามเกือบจะถึงที่ประทับ ภิกษุที่เป็นปุถุชนต่างหวาดกลัว ขอให้พระพุทธเจ้าพาเสด็จหนีไปโดยด่วน แต่ครั้นไฟไหม้มาถึงที่ประมาณ ๑๖ กรีส รอบบริเวณที่ประทับ ไฟป่าพลันหยุดไหม้ เหมือนกับคบเพลิง ที่ดับลงด้วยน้ำ เหล่าพระภิกษุเห็นเป็นเหตุน่าอัศจรรย์นั้น จึงทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงสาเหตุที่ไฟไม่ไหม้สถานที่ประทับ พระองค์ตรัสถึงอดีตชาติว่า

เมื่อครั้งพระองค์ยังเป็นพระโพธิสัตว์ และได้เสวยพระชาติเป็นนกคุ่ม พ่อแม่ทำรังอยู่ในป่าเมืองมคธ ในฤดูร้อนวันหนึ่ง ขณะที่พ่อแม่ออกไปหาอาหาร ปล่อยให้ลูกนกคุ่มวัยอ่อนขนยังไม่งอก นอนอยู่ในรังเพียงลำพัง เกิดไฟป่าไหม้ลุกลามมา มีเปลวโชติช่วง เสียงสนั่นป่า ฝูงนกและสัตว์ทั้งหลายต่างพากันหนีไฟป่ากันอลหม่าน ลูกนกคุ่ม ยังเล็กอยู่ ไม่สามารถจะหนีได้ พ่อแม่นกก็ไม่สามารถเข้ามาช่วยได้

เมื่อไฟป่าไหม้ลุกลามใกล้จะถึง ลูกนกไม่เห็นที่พึ่งอื่นใด จึงตั้งสัตยาธิษฐานถึงคุณของพระสัพพัญญูพุทธเจ้าทั้งหลายในอดีตที่ได้บำเพ็ญพระบารมีมาจนได้ตรัสรู้ ซึ่งพระองค์ประกอบด้วยคุณ มีศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ และวิมุตติญาณทัสสนะและประกอบด้วย สัจจะ ความเอ็นดู เมตตา กรุณา ในสรรพสัตว์ ด้วยพลังแห่ง สัจจะที่ข้าพเจ้าอธิษฐานนี้ ขอให้ไฟป่าถอยกลับไปเถิด พอลูกนกทำสัจจกิริยาดังกล่าวจบลง ไฟป่าก็ดับลงเหมือนคบเพลิงที่ถูกจุ่มลงในน้ำ อนึ่ง สถานที่นี้จะไม่ถูกไฟไหม้เลยอีกตลอดกัปป์ ด้วยอำนาจพระปริตรนี้ ฉะนั้น สถานที่แห่งนี้จึงได้ชื่อว่า "กัปปัฏฐิติปาฏิหาริย์" คือมีอำนาจตั้งอยู่ตลอดกัปป์โดยไม่ถูกไฟไหม้