คำบูชาสถูปที่แสดงมหาสติปัฏฐานสูตร

วันทามะ ภันเต ภะคะวา กัมมาสะธัมมัง นามะ, กุรูนัง นิคะมัง อาคะโต, ยัตถะ มะหาสะติปัฏฐานะสุตตันตัง เทสิตัง ฯ อิธะ โข ปะนะ ภะคะวา มะหาสะติปัฏฐานะสุตตันตัง เทเสสิ, เอกายะโย อะยัง ภิกขะเว มัคโค, สัตตานัง วิสุทธิยา, โสกะปะริเทวานัง สะมะติกกะมายะ, ทุกขะโทมะนัสสานัง อัตถังคะมายะ, เญยยะธัมมัสสะ อะธิคะมายะ, นิพพานัสสะ สัจฉิกิริยายะ, ยะทิทัง จัตตาโร สะติปัฏฐานาติ, เอวะมาทินา นะเยนะ ฯ

สาธุ โน ภันเต, อิเมหิ สักกาเรหิ อะภิปูชะยามะ, สฺวากขาตัญจะ นะมามะ, อัมฺหากัง ทีฆะรัตตัง ปะระมัตถายะ, มัคคะหิตายะ ผะละสุขายะ ฯ

ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เจริญ ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ได้ดำเนินตามรอยบาทพระศาสดา มาถึงแล้ว ณ กัมมาสธัมมนิคมสถาน อันเป็นที่ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแสดงมหาสติปัฏฐานสูตร โดยนัยว่า ทางนี้เป็นทางสายเอก เพื่อความบริสุทธิ์ของเหล่าสัตว์ เพื่อก้าวล่วงความโศกและความร่ำไร เพื่อความ ดับไปแห่งทุกข์และโทมนัส เพื่อบรรลุเญยธรรม เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง. หนทางนี้ คือ สติปัฏฐาน ๔ ดังนี้ เป็นต้น ฯ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ขอน้อมบูชาอย่างยิ่ง ด้วยเครื่องสักการะเหล่านี้ และขอน้อมระลึกถึงพระธรรมที่ทรงแสดงไว้ดีแล้ว ขอน้อมนมัสการกราบไหว้ แต่พระอริยสงฆ์สาวก ผู้พิจารณาเห็นกายในกาย ผู้พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา ผู้พิจารณาเห็นจิตในจิต ผู้พิจารณาเห็นธรรมในธรรม มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกเสียได้. ด้วยการนอบน้อมสักการะแต่พระรัตนตรัย อันควรบูชายิ่งโดยส่วนเดียว ได้แล้วซึ่งกุศลอันไพบูลย์ ขอจงเป็นปัจจัยให้ข้าพเจ้าทั้งหลายได้เจริญไตรสิกขา เพื่อรอบรู้ในกองแห่งสังขาร เป็นผู้ไม่ยินดียินร้ายด้วยปัญญา และถึงความไม่หวั่นไหวในโลกธรรมทั้งปวง. ตราบใด ที่ข้าพเจ้ายังไม่ถึงความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้ง ๔ ขอให้ยินดีในการเจริญกุศลทุกเมื่อ เห็นโทษของกามและอกุศลธรรมทั้งหลาย เป็นผู้มั่นคงในพระศาสนา. ขอให้การบูชาสักการะนี้ของข้าพเจ้าทั้งหลาย จงเป็นไปเพื่อปรมัตถประโยชน์ คือ พระนิพพาน เพื่อเกื้อกูล คือ อริยมรรค เพื่อความสุข คือ อริยผลอันเป็นวิมุตติสุขแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายตลอดกาลนาน เทอญ ฯ