เรื่องนางลูกสุกร

ยถาปิ มูเล อนุปทฺทเว ทฬฺเหฉินฺโนปิ รุกฺโข ปุนเรว รูหติเอวมฺปิ ตณฺหานุสเย อนูหเตนิพฺพตฺตติ ทุกฺขมิทํ ปุนปฺปุนํ.ยสฺส ฉตฺตึสตีโสตามนาปสฺสวนา ภุสามหา วหนฺติ ทุทฺทิฏฺฐึฐึสงฺกปฺปา ราคนิสฺสิตา.สวนฺติ สพฺพธี โสตาลตา อุพฺภิชฺช ติฏฺฐติตญฺจฺจ ทิสฺวา ลตํ ชาตํมูลํ ปญฺญฺญาย ฉินฺทถ.สริตานิ สิเนหิตานิ จโสมนสฺสานิ ภวนฺติ ชนฺตุโนเต สาตสิตา สุเขสิโนเต เว ชาติชรูปคา นรา.ตสิณาย ปุรกฺขตา ปชาปริสปฺปนฺติ สโสว พาธิโตสํโยชนสงฺคสตฺตาทุกฺขมุเปนฺติ ปุนปฺปุนํ จิราย.ตสิณาย ปุรกฺขตา ปชาปริสปฺปนฺติ สโสว พาธิโตตสฺมา ตสิณํ วิโนทเยภิกฺขุ อากงฺขํ วิราคมตฺตโน.

ต้นไม้ เมื่อรากไม่มีอันตราย ยังมั่นคง ถึงบุคคลตัดแล้ว ย่อมงอกขึ้นได้อีกทีเดียว แม้ฉันใด, ทุกข์นี้ เมื่อตัณหานุสัยอัน บุคคลยังขจัดไม่ได้แล้ว ย่อมเกิดขึ้นร่ำไป แม้ฉันนั้น. กระแส (แห่งตัณหา) ๓๖ อันไหลไปในอารมณ์ เป็นที่พอใจ เป็นธรรมชาติกล้า ย่อมมีแก่บุคคลใด, ความดำริทั้งหลายอันใหญ่ อาศัยราคะย่อมนำบุคคลนั้น ผู้มีทิฏฐิชั่วไป. กระแส (แห่งตัณหาทั้งหลาย) ย่อมไหลไปในอารมณ์ทั้งปวง ตัณหาดุจเถาวัลย์แตกขึ้นแล้วย่อมตั้งอยู่, ก็ท่านทั้งหลายเห็นตัณหานั้น เป็นดังเถาวัลย์เกิดแล้ว จงตัดรากเสียด้วยปัญญาเถิด. โสมนัสทั้งหลายที่ซ่านไป และเปื้อนตัณหาดุจยางเหนียวย่อมมีแก่สัตว์, สัตว์ทั้งหลายนั้นอาศัยความสำราญ จึงเป็นผู้แสวงหาความสุข, นระเหล่านั้นแล ย่อมเป็นผู้เข้าถึงซึ่งชาติชรา. หมู่สัตว์ อันตัณหาผู้ทำความดิ้นรนล้อมไว้แล้ว ย่อมกระเสือกกระสน เหมือนกระต่ายอันนายพรานดักได้แล้วฉะนั้น, หมู่สัตว์ผู้ข้องอยู่ในสังโยชน์และกิเลสเครื่องข้อง ย่อมเข้าถึงทุกข์บ่อย ๆ อยู่ช้านาน. หมู่สัตว์อันตัณหาผู้ทำความดิ้นรนล้อมไว้แล้ว ย่อมกระเสือกกระสนเหมือนกระต่ายที่นายพรานดักได้แล้วฉะนั้น. เพราะเหตุนั้น ภิกษุหวังธรรมเป็นที่สำรอกกิเลสแก่ตน พึงบรรเทาตัณหาผู้ทำความดิ้นรนเสีย.