Abhaya Paritta

ลางชั่วร้ายอันใด อวมงคลอันใด เสียงนกอันไม่เป็นที่ชอบใจอันใด บาปเคราะห์อันใด และฝันร้ายอันไม่น่าพอใจอันใด มีอยู่ ด้วยพระพุทธานุภาพขอให้สิ่งเลวร้ายทั้งปวงเหล่านั้น จงถึงความพินาศเสื่อมสูญไปเถิด.

ลางชั่วร้ายอันใด อวมงคลอันใด เสียงนกอันไม่เป็นที่ชอบใจอันใด บาปเคราะห์อันใด และฝันร้ายอันไม่น่าพอใจอันใด มีอยู่ ด้วยพระธัมมานุภาพ ขอให้สิ่งเลวร้ายทั้งปวงเหล่านั้น จงถึงความพินาศเสื่อมสูญไปเถิด.

ลางชั่วร้ายอันใด อวมงคลอันใด เสียงนกอันไม่เป็นที่ชอบใจอันใด บาปเคราะห์อันใด และฝันร้ายอันไม่น่าพอใจอันใด มีอยู่ ด้วยพระสังฆานุภาพขอให้สิ่งเลวร้ายทั้งปวงเหล่านั้น จงถึงความพินาศเสื่อมสูญไปเถิด.

ครั้งหนึ่งพระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร นครสาวัตถี พระเจ้าปเสนทิโกศล กษัตริย์ผู้ครองนครสาวัตถี ทรงพระสุบิน ๑๖ ข้อ ได้แก่ โคอุสุภราช ๑ ต้นไม้ ๑ แม่โค ๑ โคสามัญ ๑ ม้า ๑ ถาดทองคำ ๑ สุนัขจิ้งจอก ๑ หม้อน้ำ ๑ สระโบกขรณี ๑ ข้าวสารที่หุงไม่สุก ๑ แก่นจันทน์ ๑ น้ำเต้าจมน้ำ ๑ หินลอยน้ำ ๑ นางเขียดกลืนกินงูเห่า ๑ หงส์ทองแวดล้อมกา ๑ เสือกลัวแพะ ๑ เมื่อตื่นจากบรรทมแล้วให้เกิดความหวาดหวั่นต่อมรณภัย จึงทรงเล่าพระสุบินนั้นให้พราหมณ์ปุโรหิตฟัง พราหมณ์ปุโรหิตได้พยากรณ์ว่า จะเกิดเหตุอันตรายอย่างหนึ่งอย่างใดแก่พระองค์ และราชสมบัติหรือพระมเหสี ขอจงทรงบำบัดอันตรายด้วยยัญญวิธี คือ เอาสัตว์สิ่งละ ๔ มาบูชายัญ ก็จะพ้นโทษ พระเจ้าปเสนทิโกศลจึงโปรดให้เตรียมการบูชายัญตามถ้อยคำของพราหมณ์

ครั้งนั้นพระนางมัลลิกาเทวีพระมเหสีทราบความนี้แล้วจึงทูลว่า ขอได้โปรดทูลถามเหตุที่เกิดอันตรายทั้งหลายแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าเถิด พระเจ้าปเสนทิโกศลก็เสด็จไปทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า ณ พระเชตวันมหาวิหาร พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า ภัยอันใดอันหนึ่งจะได้บังเกิดมีแก่พระเจ้าปเสนทิโกศลก็หาไม่ และได้ทรงพยากรณ์ถึงเหตุการณ์ที่จะเป็นไปในอนาคตโดยแจ่มแจ้ง และในที่สุดก็มีพระพุทธดำรัสให้พระเจ้าปเสนทิโกศลรื้อถอนยัญญวิธีนั้นเสีย ดังนั้น เรื่องที่กล่าวมานี้จึงเป็นการสันนิษฐานความว่า ทุสสุปินัง อะกันตัง สุบินชั่วอันใดด้วย

เนื้อความบทอื่น ๆ ก็มีนัยที่มาแต่สูตรอื่นเช่นกัน พระอรรถกถาจารย์ถือเอาความที่แสดงไว้ใน ธชัคคสูตรว่า เมื่อความหวาดสะดุ้งเกิดขึ้นก็ให้ระสึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เป็นที่พึ่ง ก็จะจัดความหวาดสะดุ้งเสียได้ และเพื่อจะกันเสียซึ่งลัทธิบูชายัญของพราหมณ์ตามที่กล่าวมาแล้วนั้นด้วย จึงได้รจนาพระปริตรบทนี้ไว้ให้เป็นประโยชน์สืบมา