โอวาทปาฏิโมกข์

ขันตี ปะระมัง ตะโป ตีติกขา,

ขันติ คือ ความอดกลั้น เป็นตบะ (ธรรมเครื่องเผากิเลส) อย่างยิ่ง,

นิพพานัง ปะระมัง วะทันติ พุทธา,

ผู้รู้ทั้งหลาย กล่าวพระนิพพานว่าเป็นธรรมอันยิ่ง,

นะ หิ ปัพพะชิโต ปะรูปะฆาตี,

ผู้กำจัดสัตว์อื่นอยู่ ไม่ชื่อว่าเป็นบรรพชิตเลย,

สะมะโณ โหติ ปะรัง วิเหฐะยันโต,

ผู้ทำสัตว์อื่นให้ลำบากอยู่ ไม่ชื่อว่าเป็นสมณะเลย,

สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง,

การไม่ทำบาปทั้งปวง,

กุสะลัสสูปะสัมปะทา,

การทำกุศลให้ถึงพร้อม,

สะจิตตะปะริโยทะปะนัง,

การชำระจิตของตนให้ขาวรอบ,

เอตัง พุทธานะสาสะนัง.

ธรรม ๓ อย่างนี้ เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย.

อะนูปะวาโท อะนูปะฆาโต,

การไม่พูดร้าย การไม่ทำร้าย,

ปาติโมกเข จะ สังวะโร,

การสำรวมในพระปาฏิโมกข์,

มัตตัญญุตา จะ ภัตตัสฺมิง,

ความเป็นผู้รู้ประมาณในการบริโภค,

ปันตัญจะ สะยะนาสะนัง,

การนอน การนั่งในที่อันสงัด,

อะธิจิตเต จะ อาโยโค,

ความหมั่นประกอบในอธิจิต,

เอตัง พุทธานะสาสะนันติ.

ธรรม ๖ อย่างนี้ เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย.